و شافعى مستحبّ و فقهاى شيعه هم مستحبّ مىدانند . سخن ما : 1 - آيت 195 « إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ » تا آخر براى آن روز بتها به بتپرستان معرّفى شده‌اند و امروز آنهائى كه بتپرست اخلاقى هستند و ارباب قدرت برتر از خود را مانند بت اختيار دار همه چيز مىدانند ، تذكّر است و تنبيه كه آنها هم بنده و مخلوق مانند شما هستند ، و اگر باور نداريد از آنها خواهشى بكنيد و جاه و مقامى بخواهيد تا به بينيد چه جواب مىدهند و چه كارشكنيها براى شما مىكنند و چه اندازه به قول مردم چوب لاى چرختان مىگذارند ؟ و پس از اين تذكّر و بررسى ، و توجّه شما به خود آئيد و بدانيد كه آنها در برابر قدرت ازل و ابد هيچگونه دست و پا و چشم و گوش ندارند و در گرفتاريها و حوادث از خود نمىتوانند دفاع كنند تا چه رسد كه بخواهند به شما كمك كنند ، و جمله ى « تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ » تا آخر شايد اشاره به همين مطلب باشد كه اگر پيش آمدى سخت شد آنها عاجز خواهند بود تا اين اندازه كه گيج ويج شده‌اند و آنچه نگاه كنند نمىتوانند چيزى را تشخيص دهند ، به گفته ى ابو الحسن ميرزاى شيخ الرّئيس : روزى كه شيپور عدو آواى زير و بم كند سردار اكرم رم كند سردار افخم خم كند و آيت 197 « إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّه » تا آخر دنباله ى همين مطلب است كه به جاى اميد از بتها و صاحبان قدرت بايد تكيه به خدا داشته باشند كه او دوست صالحان است يعنى سعى و كوشش آنها را كه از راه مناسب و براى هدف مناسب به كار مى - افتند به نتيجه خواهد رساند و مزد كارشان را خواهند گرفت . 2 - آيت 200 « خُذِ الْعَفْوَ » دستورى است اخلاقى و اجتماعى كه آدمى با مردم بايستى به درجه ى اعلا با گذشت و ارفاق باشد هم در كارهاى مالى و هم در روابط آميزش و زندگى ، و با اندك دقت در رفتار و گفتار مردم ، اين حقيقت به خوبى نمودار است كه مردم سختگير و بد زبان ، خود را هميشه گرفتار رنج و غصه ى كار و كرد ، ديگران دارند با اينكه خود پيوسته هدف تير ملامت و مذمت ديگرانند و آن كه آزاده